Ogrody botaniczne i zoologiczne

Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220) zawiera przepisy dotyczące ogrodów botanicznych, takie jak: definicja ogrodu botanicznego (art. 5 pkt 10 ustawy o ochronie przyrody), sposób ochrony ogrodów botanicznych, w tym stosowne zakazy (art. 65 i 66 ustawy o ochronie przyrody), warunki utworzenia i prowadzenia ogrodu botanicznego (art. 67-69 ustawy o ochronie przyrody) oraz warunki przeniesienia z ogrodu botanicznego do środowiska przyrodniczego roślin gatunków zagrożonych wyginięciem (art. 74 ustawy o ochronie przyrody).
Ustawa zawiera również przepisy karne odnoszące się do ogrodów botanicznych (art. 131 pkt 2, 3 oraz 5 ustawy o ochronie przyrody).

Ogród zoologiczny to, w myśl art. 5 pkt 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220), urządzony i zagospodarowany teren wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nim związanymi, gdzie są przetrzymywane oraz eksponowane publicznie przez co najmniej 7 dni w roku, żywe zwierzęta gatunków dziko występujących, z wyjątkiem cyrków, sklepów ze zwierzętami, miejsc, w których eksponowanych jest publicznie nie więcej niż 15 gatunków tych zwierząt i łącznie nie więcej niż 50 okazów gadów, ptaków i ssaków.
Ustawa poza definicją zawiera przepisy dotyczące ogrodów zoologicznych w zakresie: sposobu ochrony, w tym stosowne zakazy (art. 65 i 66 ustawy o ochronie przyrody), warunki utworzenia i prowadzenia (art. 67-67 ustawy o ochronie przyrody) oraz warunki przeniesienia z ogrodu zoologicznego do środowiska przyrodniczego zwierząt gatunków zagrożonych wyginięciem (art. 74 ustawy o ochronie przyrody).
Ustawa zawiera również przepisy karne odnoszące się do ogrodów zoologicznych (art. 131 pkt 2, 3 oraz 5 ustawy o ochronie przyrody)