Konwencja Ramsarska

Konwencja o obszarach wodno-błotnych mających znaczenie międzynarodowe, zwłaszcza jako środowisko życiowe ptactwa wodnego, zwana Konwencją Ramsarską, podpisana została w Ramsarze w dniu 2 lutego 1971 r. Dotychczas ratyfikowało ją 160 państw, które wyznaczyły 1994 (w tym w Polsce 13) obszarów wodno-błotnych o międzynarodowym znaczeniu. Polska jest stroną konwencji od dnia 22 marca 1978 r. Celem konwencji jest ochrona i zrównoważone użytkowanie wszystkich mokradeł poprzez działania na szczeblu krajowym i lokalnym oraz współpracę międzynarodową, co stanowi wkład w osiągnięcie zrównoważonego rozwoju na całym świecie. Zgodnie z Konwencją Ramsarską obszarami wodno-błotnymi są "...tereny bagien, błot i torfowisk lub zbiorniki wodne, tak naturalne jak i sztuczne, stałe i okresowe, o wodach stojących lub płynących, słodkich, słonawych lub słonych, łącznie z wodami morskimi, których głębokość podczas odpływu nie przekracza sześciu metrów." Strony konwencji, w tym również Polska, zobowiązane są m.in. do wyznaczenia odpowiednich obszarów w celu włączenia ich do listy obszarów wodno-błotnych o międzynarodowym znaczeniu, wdrożenia planowania mającego na celu ochronę obszarów wodno-błotnych umieszczonych na liście oraz w miarę możliwości racjonalne użytkowanie wszystkich mokradeł, a także współpracy międzynarodowej w zakresie wdrażania konwencji. Konwencja Ramsarska jest jedynym układem międzynarodowym w zakresie środowiska poświęconym określonemu typowi ekosystemu - mokradłom, a państwa, które podpisały konwencję reprezentują wszystkie regiony geograficzne naszej planety.